Brexit …

Om met de deur in huis te vallen: het valt mij erg op hoe de keuze van de Britten getrokken wordt in het economische domein. Zoals tegenwoordig alle politieke discussies verworden tot financiele schermutselingen.

Voor mij gaat de EU niet om economisch profijt; en volgens mij is de oorspronkelijke drijfveer voor een Europese gemeenschap ook een hele andere.

Dus hoezo: uitrekenen wat het de EU- en de Britse burger kost en opbrengt?

Laten we met elkaar eens andere, meer-fundamentele vragen leren stellen. Over samen-leven, over veiligheid, nabijheid, buur(t)schap. Dat we – als politiek en als maatschappij – ternauwernood over deze mentale grenzen heen willen stappen, vind ik heel wat zorgelijker dan de begrenzingen van onze natie-staten en onze nationale boekhoudingen.

Anders kijken naar ‘Pensioen’ – deel 1

‘Wij’ werken al een fors aantal jaren (decennia) in & aan de wereld van pensioenen. En zoals vaker: van binnenuit zie je niet altijd scherp (wellicht een vorm van bijziendheid). Van buitenaf daarentegen krijgen we zo langzamerhand een ander perspectief op ‘pensioenen’.

Het is dit perspectief – met 1 been binnen de sector en 1 been erbuiten – dat we graag willen delen. Niet om dit te verkondigen ‘als waarheid’, maar omdat echte vernieuwing is gebaat bij zoveel mogelijk perspectieven.

 

De complexiteit is (te) groot.
Discussies over pensioen worden voornamelijk gevoerd tussen intellectuelen, wetenschappers en vakgenoten en zijn (al lang) niet meer te volgen voor de individuele deelnemer die (daardoor?) doorgaans maar matig is geïnteresseerd.
Weliswaar wordt in de recente studies naar het nieuwe pensioenstelsel de ‘begrijpbaarheid voor betrokkenen’ als criterium meegenomen, maar het is slechts 1 van de vele. Ik vrees dus met grote vreze voor de complexiteit van het ‘nieuwe’ pensioenstelsel, nog even afgezien van eventuele overgangsproblematiek.

En aan de (arme) communicatie-adviseur wordt maar keer op keer gevraagd om een complexe voorziening ‘simpel’ uit te leggen: een onmogelijke opgave!
Wordt het niet tijd om te beseffen dat ‘hoge complexiteit’ een belangrijke indicator is voor onbestuurbaarheid. En dat ‘vereenvoudiging’ de sleutel zou moeten zijn voor vernieuwing? Want zoals mijn vader mij altijd voorhield: “teken niets wat je niet begrijpt”.

 

Er wordt veel gepraat over deelnemers, er wordt weinig gepraat met deelnemers.
‘Deelnemen’ in de letterlijke zin heeft betrekking op ‘meedoen’; dit is een actief werkwoord. De retorische vraag luidt: in hoeverre doen ‘deelnemers’ actief mee in alles wat hun pensioen aangaat?
Wellicht is het ooit wel zo bedoeld geweest; maar zoals we nu omgaan met het pensioen van onze deelnemers kunnen we niet anders zeggen dan dat er een enorme afstand bestaat in kennis, informatie en betrokkenheid tussen de uitvoerende instituten en de (verplichte) deelnemers. Het zijn onze pensioen-instituten die de macht op dit gebied bezitten, en gelijktijdig al jarenlang hun onvermogen laten zien om bruggen te slaan en deelnemers adequaat en actief te informeren. Laat staan dat ze in staat zijn hen ‘echt’ te betrekken en een gelijkwaardige dialoog aan te gaan over essentiële ‘life’-beslissingen.

En dan hebben we nog niet over het volwaardig betrekken van ‘de deelnemer’ bij discussies en keuzes over het nieuwe pensioenstelsel …

 

 

Pensioen wordt beschouwd als een product, en niet als een service …
Te vaak merken we dat vrijwel de volledige aandacht uitgaat naar het (technische) pensioen-product: de verzekering die tot uitkering komt bij een vooraf afgesproken event.

 

Maar ‘pensioen’ is veel meer …

Het merendeel van de aandacht die aan het pensioenproduct wordt besteed gedurende zijn lange levenscyclus, heeft te maken met ‘service’. Of het nu het administreren en periodiek informeren is van deelnemers; het incasseren van premies of zelfs het behalen van een zo hoog mogelijk rendement voor de deelnemer of het maken van keuzes: het zijn allemaal diensten/services die wij rondom dit product hebben ingericht. Sterker nog: bezien vanuit een puur productperspectief, worden sommige pensioenproducten zelfs nimmer afgenomen: denk aan nabestaanden- en arbeidsongeschiktheidsvoorzieningen.

Zo lang we dit ‘product-perspectief’ blijven behouden, zal het slaan van bruggen met deelnemers moeilijk zo niet onmogelijk blijven.

 

Samenvattend

Gekoppeld aan de – deels exogene – ontwikkelingen van de afgelopen jaren die geleid hebben tot een snelle afbouw van het robuuste, vertrouwenwekkende imago van ‘de Nederlandse pensioenen’, loopt de sector als geheel het risico te veel vertrouwen en draagvlak te verliezen en kan het zich alleen nog staande houden dankzij (verouderde) wetgeving. Dit kan geen lang leven beschoren zijn.
Hoog tijd dus voor andere manieren van kijken, denken & werken. Maar daarover graag een volgende keer!

Op zoek naar disruptie bij woco’s met woco’s

In een werksessie hebben we samen met een 12-tal managers/directeuren werkzaam bij woningbouwcorporaties gewerkt aan het vinden van nieuwe business-modellen. Waarbij vooral de vraag centraal stond: ‘waar moet het heen met de woningcorporatie-branche in de komende jaren?’.

Een impressie…, aan de visuele uitwerking van het eindresultaat wordt gewerkt.

 

IMG_0235 IMG_0238 IMG_0239 IMG_0241 IMG_0242